Afrikanerhart - Die Trekpad van 'n Nasie

In sy Voetspore

Die Browns het op 'n plaas daar bo in die noorde van Engeland gewoon waar dit in die winter soms baie koud word en die sneeu diep oor die aarde lê. Een oggend toe hulle uit die slaapkamers in die kombuis kom, het hulle opgemerk dat dit baie donker was. Iemand het die blinding opgetrek maar dit het nie baie verskil gemaak nie.

"Wêreld," het een van die seuns gesê: "die kapok lê tot bokant die venters!"

En dit was ook so. Hulle het na die ander vertrekke gehardloop maar hulle het gevind dat die venters aan die een kant van die huis almal toe was en dat die sneeu aan die ander kant ook baie diep gelê het.

John en Bessie wat daar gekuier het, het begin bang word.

"Hoe sal ons vanmôre by die skool kom?" het John gevra. "Ons sal mos nooit deur hierdie kapok kan loop nie."

"Ons sal nie eens die voordeur kan oopmaak nie," het Bessie gesê. Maar die ander het net geglimlag. "O ja, ons sal," het Mnr. Brown gesê, "maar ons sal almal hard moet werk om 'n pad vir ons skoon te maak."

Elkeen het 'n graaf geneem en aan die werk gespring en nie te lank nie of hulle het 'n paadjie van die voordeur af oopgegrawe. Om hulle was alles spierwit so ver as die oog kon sien en net hier en daar het 'n boom of 'n buitegebou uitgesteek. Omtrent 'n myl daarvandaan kon hulle net die dak van die skooltjie sien uitsteek.

"Ek kan nog nie sien hoe ons daar gaan kom nie," het John gesê. "Die kapok is te sag om in te loop. Ons sal tot by ons nekke insak."

"Wag maar," het Mnr. Brown gesê, "jy sal by die skool kom. Moenie sleg voel nie; dis nie die eerste keer dat dit hier kapok nie."

Hulle het toe besluit om weens die kapok 'n bietjie vroeër as gewoonlik skool toe te gaan.

"Volg my," het Mnr. Brown gesê. "Trap presies waar ek trap en julle sal niks oorkom nie. Nou kom!"

Hy het toe ook sommer dadelik begin aanstap. Sy groot skoene het diep in die kapok weggesak en sodoende het hy 'n harde pad gemaak waarop die kinders veilig kon loop.

John en Bessie en die ander het hom gevolg. Hulle het hulle klein voetjies in die gate wat deur Mnr. Brown se skoene gemaak is, gesit en so aangestryk skool toe. Natuurlik het hulle maar stadig gevorder omdat die gate so diep was dat dit moeilik gegaan het om weer daaruit te kom, veral as die bene maar aan die kort kant was. Maar Mnr. Brown het maar aangestap en die kinders het gevolg tot hulle eindelik by die skool was.

"Ons het darem hier gekom," het Mnr. Brown gesê, toe die laaste kind daar aankom.

"Dit was darem 'n vreeslike ent!" het Bessie uitasem gesê, want sy was nie gewoond om so swaar skool toe te stap nie.

"Ek het net bly dink ek gaan omval en onder die kapok toe raak," het John gesê.

"Nou kan julle seker sien hoe belangrik dit is om net in Vader se voetstappe te volg," het Mnr. Brown laggend gesê.

"Ja," het John en Bessie tegelyk geantwoord.

"En dit is hoe ons die Here Jesus moet volg," het Mnr. Brown verder gesê. "Hy het voor ons uitgeloop en 'n pad vir ons gemaak. Solank ons Hom versigtig volg en trap net waar Hy getrap het, sal ons nie omval en onder die sonde versmoor nie."

"Dit laat my dink aan die teksvers wat ons geleer het," het John gesê. "Want hiervoor is julle geroep, omdat ook Christus vir julle gely het en 'n voorbeeld vir julle nagelaat het, sodat julle sy voetstappe kan navolg." 1 Petrus 2:21."

"Dis presies so," het Mnr. Brown gesê. "En ek is seker julle sal dit nie weer vergeet nie."

"Ons sal nie," het die kinders gesê.

Slaaptyd stories

Deel Drie

deur Arthur S. Maxwell