# Afrikanerhart - die Trekpad van 'n Nasie

Deurmekaar Breiwol

Eendag het ek 'n vriendelike dame ontmoet wat my vertel het dat sy vir jare 'n verpleegster was by 'n groot weeshuis. Sy het my baie staaltjies vertel. Hier is een oor 'n arme seun genoem Willie.

Willie was bedlêend, en van die een maaltyd na die ander het hy niks gehad om te doen nie. Die verpleegster het heen-en-weer geloop in die saal om haar groot gesin te versorg, en te kyk dat hulle enige kattekwaad aanvang nie. Sy het al haar pasiënte liefgehad, al het hulle haar soms moeg gemaak. 

Willie het daar in sy bed gelê en dan hiernatoe en dan weer daarnatoe gekyk. Eindelik het hy een van sy kouse sien hang oor die leuning van die stoel langs sy bed. Waarom hy skielik in die kous begin belangstel het, weet ek nie, maar hy het. Moontlik was dit omdat daar 'n klein gaatjie by die knie was en daar 'n stukkie los wol gehang het.

Willie het sy hand uitgesteek en die kous voor hom op die bed geplaas; toe het hy aan die los stukkie breiwol begin trek. Julle kan seker almal raai wat toe gebeur het. 

Die stukke wol waaraan hy getrek het, het al langer geword. Dit was vir hom snaaks, en hy het aangehou trek en trek. Baie gou was daardie gat by die knie groter, en voor hom op die bed het jaarts en jaarts los wol gelê, alles deurmekaar. 

Terwyl hy nog ewe lustig die kous verder uitrafel, het 'n stem hom hard aangespreek. "Willie! wat op aarde doen jy?"
"Ek speel sommer met my kous," het Willie onskuldig gesê.

"Speel sommer met jou kous!" het die verpleegster uitgeroep, terwyl sy vinnig na hom toe aangestap kom. "Jy is baie stout, Willie. Ek kon daardie gat gestop het binne 'n paar minute, maar nou sal dit ure neem."

"Ek is jammer," het Willie gesê, "ek het nie gemeen om kwaad te doen nie. Ek wil u nie meer werk gee nie; regtig nie."

"Maar wat help dit om nou so te sê?" het die verpleegster gesê; jy het klaar kwaad gedoen."

Toe het Willie 'n goeie plan gekry. 

"Suster," het hy gesê, "leen  my 'n paar breipenne, en dan sal ek die kous weer heelmaak."

Die verpleegster het geweet dat dit vir Willie 'n hopelose taak sou wees, maar sy was bly oor die gewilligheid om vergoeding te doen. Sy het vir hom die breipenne gebring en hom toe aan homoself oorgelaat om te sien wat hy kan doen. 

Die arme Willie! Hy het sy bes probeer, maar hy het geen benul van breiwerk gehad nie. Hy was vir 'n tydjie hard besig met die breipenne; hulle het in alle rigtings beweeg in 'n vergeefste poging om die gat te stop. 

Julle kan julle voorstel wat die gevolg was; dit was om oor te lag, want die wol  was eindelik so deurmekaar dat dit na 'n voëlnes gelyk het. Toe die verpleegster weer by hom kom, was daar trane in Willie se oë. Hy het besef dat sy poging 'n volslae mislukking was. 

"Ek is jammer," het hy huilerig gesê, "Ek het my bes geprobeer om die wol weer terug te sit." Die verpleegster was jammer vir hom en het hom 'n soen gegee. "Toemaar, Willie" het sy gesê, "ek sal die kous vir jou vanaand regmaak." En sy het.

"So gaan dit maar met ons almal," het sy gesê. "Ons verbrou, en dan probeer ons om alles weer reg te maak, en hoe meer ons probeer hoe deurmekaarder maak ons dinge net, sodat ons eindelik nie meer weet wat om te doen nie. Dan bring ons die hele deurmekaarspul na Jesus toe; ons vra Hom om alles te herstel, en gewoonlik help Hy ons altyd."

Watter mooi les leer Willie se kous ons! Laat ons probeer om dit te onthou die volgende keer wanneer ons in die verknorsing is. 
 
Slaaptyd stories

Deel Vier

deur Arthur S. Maxwell