Daar het 'n doringboompie
vlak by die pad gestaan,
waar lange ossespanne
met sware vragte gaan.

En eendag kom daarlangs
'n ossewa verby,
wat met sy sware wiele
dwars-oor die boompie ry.
 
"Jy het mos doringsturikie
my anderdag gekrap;
en daarom het my wiele
jou kroontjie plat getrap.

Die ossewa verdwyn weer
agter 'n heuweltop,
en langsaam buig die boompie
sy stammetjie weer op.

Sy bassies was geskeur;
op een plek was die stammetjie
so amper middeldeur. 

Maar tog het daardie boompie
weer stadig reggekom,
want oor sy wonde druppel
die salf van eie gom.

Ook het die loop van jare
die wonde weggewis -
net een plek bly 'n teken
wat onuitwisbaar is.

Die wonde word gesond weer
as jare kom en gaan
maar daardie merk word groter
en groei maar aldeur aan.

© Totius