Quibus Videre Nolunt 
(aan dié wat nie wil sien nie)

Ek wag al lank
met voete op hierdie grond
dat jou oë oopgaan 
en jou stomheid uitreën

maar die wind rouklaag,
skeur sy klere
en lê hees gehuil 
waar ʼn hart wolkloos verweer

want jou klanklose konsent
deur my hele lewe
vaag en onbekend -
is deesdae algemeen

ek wonder:
as die klippe begin uitroep
of die kranse na vryheid skree,
sal jy steeds 

jou swye kan bewaar
en sal jou toekoms 
se blinde oog 
nog so bleekblou staar?

© C. Potgieter